انقضای تاریخ مصرف یک ابرقدرت فرسوده؛
چرا «گاو شیرده» خاورمیانه باید زیر سایه همسایه باشد؟
در ادبیات ژئوپلیتیک کلاسیک، همواره ملتهایی وجود داشتهاند که به دلیل موقعیت جغرافیایی یا منابع عظیم زیرزمینی، نقش «قلب تپنده اقتصاد» را برای قدرتهای فرامنطقهای ایفا کردهاند.
در این میان، عربستان سعودی با ذخایر نفتی بینظیرش، نه صرفاً یک کشور، بلکه یک نماد است؛ نمادی که برخی تحلیلگران از آن به «گاو شیرده» تعبیر میکنند.
پرسش بنیادین اما اینجاست: این شیر چرا باید نصیب گرگی شود که فرسنگها دور از این مرتع، تنها با تکیه بر توهم تهدید، پستان اقتصاد منطقه را میدوشد؟
دکان امنیتی
منطق حضور آمریکا در خاورمیانه از ابتدا بر پایه یک معامله ساده بنا شد: «نفت در ازای امنیت». واشنگتن به آل سعود فهماند که بقای این رژیم در مقابل امواج خروشان مردمی و رقبای منطقهای، صرفاً با چتر امنیتی آمریکا تضمین میشود. اما این حقیقت طی دو دهه اخیر به کابوسی پرهزینه برای ریاض تبدیل شده است.
آمریکا نه یک محافظ، که یک دلال اسلحه و یک سربار اقتصادی است که برای همان محافظت نمایشی، افزون بر بلعیدن نفت ارزان، میلیاردها دلار پول نفت را در قالب قراردادهای تسلیحاتی به جیب کمپانیهای اسلحهسازی خود برمیگرداند.
آیا این تناقض نیست که پول نفت عربستان، صرف خرید سلاحهایی شود تا سربازان آمریکایی با آن در پایگاههایشان در خاک عربستان بایستند؟
همسایه قدرتمند، پیمان پایداردر مقابل این چرخه فرسوده، گفتمان جدیدی در ژئوپلیتیک منطقه در حال شکلگیری است: «امنیت درونزا به جای امنیت وارداتی». جمهوری اسلامی ایران به عنوان ابرقدرت بالفعل غرب آسیا، این ظرفیت عظیم را دارد که معمای امنیتی عربستان را برای همیشه حل کند.
جغرافیا، نخستین و بیرحمترین قانون سیاست است. فاصله ۱۲ هزار کیلومتری آمریکا از ریاض در برابر همسایگی ایران و عربستان در دو سوی خلیج فارس، یک شوخی تاریخی است اگر تصور شود ناوگان پنجم میتواند امنیتی پایدارتر از یک تفاهم همسایگی ایجاد کند.
ایران میتواند با تضمین امنیت کامل عربستان، حق بهرهبرداری انحصاری از این «گاو شیرده» را برای خود محفوظ دارد. این یک بازی برد-برد واقعی است:
۱٫ برای ریاض: پایان دادن به آبروریزی تاریخی وابستگی به اشغالگران قدس و ناتو، حفظ تمامیت ارضی بدون پرداخت هزینههای گزاف باجگونه به آمریکا، و دسترسی به بازار بزرگ انرژی ایران.
۲٫ برای تهران: تثبیت دکترین Monroe خاورمیانهای (خاورمیانه برای خاورمیانهایها) و ایجاد یک بلوک قدرتمند انرژی که حرف اول را در اپک و بازارهای جهانی بزند.۳٫ برای جهان اسلام: قطع نفوذ آمریکا از قلب حرمین شریفین و تبدیل کعبه آمال مسلمین از گروگان وهابیت مورد حمایت آمریکا به نماد وحدت جهان تشیع و تسنن.
آمریکا؛ میهمان ناخواندهای که تاریخ مصرفش منقضی شدهآمریکا امروز در غرب آسیا یک «دولت پیر» است. این کشور دیگر نه قدرت مهار ایران را دارد، نه توان مدیریت بحرانهای منطقه را، و نه حتی اراده محافظت از متحدان سنتیاش. تجربه تلخ اوکراین برای شرکای واشنگتن باید درس عبرت باشد که آمریکاییها تا آخرین سرباز اوکراینی خواهند جنگید تا آخرین بشکه نفت عربستان را ببلعند، اما ذرهای برای امنیت واقعی شریکشان هزینه انسانی نمیدهند.حضور آمریکا در منطقه، عامل بیثباتی است. این حضور صرفاً یک چرخه معیوب ایجاد کرده: دامن زدن به ایرانهراسی برای فروش اسلحه → دریافت نفت به عنوان تضمین → تداوم ناامنی برای توجیه حضور. شکستن این چرخه تنها با یک جرأت سیاسی ممکن است: اخراج آمریکا و اعتماد به همسایه.
نتیجهگیری:
شیر را باید به صاحبش سپردعربستان سعودی اگر عاقلانه بنگرد، امنیت پایدار را نه در پناه موشکهای پاتریوت که سربازانش آمریکاییاند، بلکه در آغوش تمدنی ایران خواهد یافت. دوران گاو شیرده بودن برای غرب به سر آمده است. این گاو اکنون یا باید در مزرعه خود منطقه پروار شود و شیرش نصیب فرزندان خاورمیانه گردد، یا زیر سم اسبهای سرداران فرسوده پنتاگون جان دهد.
جمهوری اسلامی ایران آماده است تا با یک «پیمان ابراهیمی واقعی» به شرط تضمین منافع مشترک، هم شیر را حفظ کند، هم شیردوشی را به نفع منطقه تغییر دهد. در غیر این صورت، تاریخ برای نوکران حلقهبهگوش کاخ سفید، سرنوشتی جز زبالهدانی تحولات منطقه رقم نخواهد زد.
هشتگهای فارسی (#Hashtags)
#گاو_شیرده#عربستان_و_آمریکا#نفت_در_برابر_امنیت#پایان_حضور_آمریکا#خاورمیانه_برای_خاورمیانهایها#ابرقدرت_ایرانی#ژئوپلیتیک_منطقه#خلیج_فارس#انقضای_تاریخ_مصرف#امنیت_درونزا#پیمان_همسایگی#شیر_ایرانی#آمریکای_فرسوده#معامله_قرن_جدید#منطقه_متحد
#SaudiMilkCow#ExpiredEmpire#IranianLion#PersianGulfSecurity#NoMoreUS#Geopolitics#NewMiddleEast#EndOfHegemony#WestAsia#OpecPower#RegionalSecurity#IranKSA